Onthaasting tijdens een zonnig weekend

Tijdens deze extra vrije dagen komt het woord onthaasting vanzelf bij me op. Het zijn momenten die uitnodigen om even gas terug te nemen, stil te staan bij wat er om ons heen gebeurt en nieuwe energie op te doen. 

Tegelijkertijd bieden zulke dagen ook de ruimte om juist actief bezig te zijn, bijvoorbeeld door te sporten of deel te nemen aan allerlei activiteiten. Die combinatie maakt deze periode zo prettig: vertragen waar het kan en versnellen waar het goed voelt. En hoe fijn is het dan dat na het regenachtige Hemelvaartweekend een zonovergoten weekend volgde. Het mooie weer gaf extra glans aan alles wat er in en rond Zeist op het programma stond.

Een van de hoogtepunten was de afsluiting van de Avondvierdaagse in Austerlitz. Dit jaar organiseerde het Austerlitz Comité deze traditie voor de vijfde keer. Eerder konden kinderen uit Austerlitz nog aansluiten bij de editie in Zeist. Inmiddels hebben zij een eigen, levendige en succesvolle variant. Op het Dorpsplein hing een feestelijke sfeer. Met muziek van band Erika, vrolijke danseressen en een afsluitende disco was het één groot feest voor jong en oud. Samen met de wethouders mocht ik de medailles uitreiken en de kinderen trakteren op een ijsje. Met de warme temperatuur was het voor hen extra genieten en werd er volop gedanst en gelachen.

Eerder in de week had ik een bijzonder gesprek met broer en zus Kirpensteijn. In mijn toespraak op 4 mei vertelde ik het verhaal van hun ouders. Tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben zij aan de Krullelaan meer dan twintig Joodse mensen opgevangen en zich op verschillende manieren verzet tegen de bezetter. Wat mij raakte, was dat de kinderen zelf pas later, via het onderzoek naar verzet in Zeist door Gerrit van der Vorst en Heleen bij ’t Vuur, het volledige verhaal over hun ouders te horen kregen. Hun ouders spraken er nauwelijks over. De oorlog heeft diepe sporen nagelaten: hun moeder hield last van ernstige gezichtspijnen en ook hun vader kwam er niet ongeschonden uit. Ons gesprek liet zien hoe belangrijk het is om deze verhalen te blijven delen. Het vervulde hen zichtbaar met terechte trots en maakt duidelijk hoe waardevol herinnering en erkenning zijn.

Ook sport kreeg dit weekend een mooie plek, met het internationale softbaltoernooi van de Zeister Firebirds. Softbal is voor mij een sport die perfect past bij het concept van onthaasting. Het spel kent geen vaste eindtijd, maar wordt bepaald door het aantal innings, wat zorgt voor een ontspannen en gemoedelijke sfeer. Omdat ik zelf in Nederland en Italië heb gespeeld, blijft het bijzonder leuk om dit keer softbal op hoog niveau in Zeist te aanschouwen. Dit jaar deden teams mee uit Tsjechië, Mexico, België, Denemarken en Haarlem. Op zondag mocht ik de eerste bal gooien, een bijzonder moment. Als aandenken kreeg ik de gesigneerde softbal. Wie het toernooi gaat winnen, wordt later beslist maar door de fijne temperatuur en de goede sfeer was het sowieso een feestje!